elinia's right.. t's nice to talk again with friends you've missed.. truly missed.. and in friendship, there's nothin better than knowing you have friends who will always be there for you no matter the distance.. and it feels great knowing you can grow separately without growing apart...

          i miss these beautiful beautiful people... people who have become so dear to me... true enough, friendship is not about whom you have known the longest.. it's about  who came.. and never left..

-- jacq

Just when you think things won't be the same anymore...
But still, you are left with the choice and the power to change things and set them back to where they truly belong...

Ang drama, anyway, just check out this pics :)

I cross my fingers that things would be the same again... :p

           it's amazing how fast time flies... amazing too how a single change can make one feel so many emotions all at once.. when one has gotten used to a certain routine for a long period of time it gets kinda scary to think of the word "change".. it seems like the road far down is so uncertain.. maybe it's human nature.. maybe not.. either way, the change that's just about to take place in my routine is a welcome change.. the road maybe uncertain and the lights may not be so radiant.. but still, its a refreshing change...  i'm scared and excited and relieved and sad... things change.. people change... circumstances change... and it's inevitable.. sighs.. the dynamics of life..

Girls on TV, oops I fogot, pretty girls on TV :)  (Elinia-witch, Ida-rubberduckie, Cristy-buttercup, Ali-blossom, jacqamanyo, marge-kulet and kathy-bubbles)



the pin-up girls (PM make-over sessions)

Peace out! ( with Ann-ampon na ngayon kampon na namin)

Pantry-time! with Sheila

Yellow Cab: one of PM"s tambayan

Siguro ganito na lang talaga ako. Tinatawag lang kapag may kailangan. Naaalala lang kapag may problema sila. Ako naman si tanga, laging nandito para sa ibang tao. Pero madalas, kapag sila na ang kailangan ko, ni isa sa kanila, wala akong malapitan¡¦kahit ang pamilya ko, hindi ko maasahan.iniisip ng iba matatag ako.kasi parang kayang-kaya ko ang lahat ng problemang dumarating, pero hindi ba nila naiisip na mas mahirap ang kalagayan ko? Hindi ko pwedeng sabihin ang totoong nararamdaman ko kasi masisira ang paniniwala nilang ¡°si tinai ay isang matapang na babae¡±. Pero tama sila, babae ako, tao ako. Kailangan ko rin ng isang masasandalan kasi hindi sa lahat ng oras ako ang magbibigay ng tulong para sa ibang tao. Sana maintindihan ng pamilya at mga kaibigan ko na hindi ako laging malakas para sa kanila. Marunong din akong manghina pero wala akong makapitan. Tao rin ako na nasasaktan at nahihirapan sa buhay. Sana ay maintindihan nila na minsan eh sana may malapitan ako kapag ako naman ang nangailangan. Sana ay may matatakbuhan ako at sana maalala ako hindi dahil sa kailangan nila ako kungdi dahil sa kaibigan nila ako o kaya pamilya nila ako. Kasi sa totoo lang, ang sakit-sakit ng nararamdaman ko na nag-iisa lang ako kapag may problema ako. Ang sakit-sakit kapag humihingi ka ng tulong pero ni isa sa mga natulungan mo ay walang tumutulong sayo. Hindi ko tuloy alam kung mabait ako o tanga ako. Sana maalala ako hindi dahil sa mga nagawa ko sa kanila kungdi dahil sa mahal nila ako. Sana mahalin ako nang dahil sa ako. Yun bang walang kapalit.Pero habang panahon na ata akong ganito. Kelan kaya ito matatapos? Sana matapos ba ang paghihirap ng kalooban ko. Sana matapos na ang sakit na nararamdaman ko. Sana ay maging okay na ang lahat. Sana pagdating ng panahon ay may matira pa para sa sarili ko. Yun bang hindi ko na naibigay sa pamilya o sa kaibigan ko. Sa totoo lang, takot na akong humarap sa buhay. Kasi naranasan ko na ang buhay nang nag-iisa. Kahit na alam mo may kasama ka physically, At alam mo, mas masakit isipin yon. Kasi alam mo na may kasama ka pero deep inside mag-isa ka pa rin. Sawang-sawa na ako sa buhay na ganito. Yun bang ikaw na lang ang palaging nagbibigay tapos parang walang nakaaalala sa iyo. Yun bang tatawagin ka lang kasi may pakinabang ka sa buhay nila. Sawang-sawa na ako na ako na lang lagi ang sinasandalan. Marunong din akong mapagod at marunong din akong manghina. Sana lang dumating ang panahon na may dumamay din sa akin. Sana sa oras na kailangan ko ng kaibigan ay may matatawag ako. Sana kapag kailangan ko ang pamilya ko, nandyan sila na tutulong sa akin na hindi nagdadalawang-isip. Sana nga talaga dumating ang araw na iyon. Pero sa ngayon, ganito ang buhay ko, maghihintay kung kalian mapapansin, kalian aambunan..kahit konting tunay na pagmamahal lamang. Yun bang hindi ko kailangan ilimos., sana maibigay ito sa akin ng buong puso ng pamilya at mga kaibigan ko. Sana nga, dumating ang oras na hindi na ako malulungkot.Sana lang...